Ważnym etapem jego służbie wojskowej było wyznaczenie na stanowisko I oficera Sztabu 11 Grupy Artylerii. Na stanowisku tym, zwłaszcza w latach 1936–1938, w których podległe jednostki zostały w krótkim czasie rozbudowane, a ponadto prowadzono intensywne prace nad wprowadzeniem do uzbrojenia nowych typów dział przeciwlotniczych, potrafił swoim niezmordowanym, wykraczającą daleko poza normy zwykłego obowiązku działaniem podołać zadaniom, jakie spadły na niego jako oficera sztabu. Biorąc udział w pracach wielu bardzo ważnych komisji zarówno w kraju, jak i za granicą (w grudniu 1935), wszędzie potrafił wykazać się głęboką znajomością rzeczy, a także racjonalnym i obiektywnym stosunkiem do każdego zagadnienia.
Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1938 objął dowodzenie IV dywizjonem 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Na tym stanowisku czekało na niego wiele zadań, w tym przeniesienie do nowych koszar na Wawrzyszewie oraz zdobywanie doświadczeń szkoleniowych w procesie przygotowywania kadry i żołnierzy do pracy bojowej przy nowoczesnym sprzęcie, jakim były 75 mm armaty przeciwlotnicze wz. 36, a także szkolenie poligonowe oraz ćwiczenia z wojskami, doświadczalne i mobilizacyjne.