Służba w artylerii przeciwlotniczej Podczas wojny polsko-rosyjskiej na przełomie czerwca i lipca 1920 przystąpiono w Warszawie do tworzenia pierwszej polskiej jednostki artylerii przeciwlotniczej – Dywizjonu Szkolnego Artylerii Zenitowej. W związku z tym, że w dywizjonie znajdowało się 28 pojazdów samochodowych i 4 motocykle, potrzebny był oficer, który zarządzałby gospodarką samochodową w jednostce, a także znałby się na sprzęcie artyleryjskim. Najlepiej zatem byłby to artylerzysta z wykształceniem samochodowym, i takiego właśnie oficera znaleziono - był nim por. Aleksander Roman Boroński. Sekcja Wojsk Samochodowych z niechęcią oddała dobrego specjalistę.
1 lipca 1920 rozpoczął się w Warszawie kurs dla 12 oficerów – przyszłych przeciwlotników, prowadzony przez dwóch francuskich kapitanów: Louisa Benarda i Ernesta Jeana Renauda. W sierpniu pierwsze baterie użyto do obrony przeciwlotniczej Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych w Dywizjonie Szkolnym Artylerii Zenitowej został utworzony (w styczniu 1921) Oddział Szkolny Samochodowy, dowodzenie którym powierzono por. Aleksandrowi Romanowi Borońskiemu. Tak więc oprócz zarządzania gospodarką samochodową otrzymał bardzo ważne zadanie szkolenia kierowcówZbigniew Moszumański, 1. Pułk Artylerii Przeciwlotniczej 1920–1939, s.