Pierwsza mapa dokumentująca nowe położenie stacji pochodzi z 1915 roku. Stacja miała wtedy trzy tory główne, niski peron dwukrawędziowy oraz dwa niskie perony jednokrawędziowe. Istniały także tory gospodarcze, plac przeładunkowy, rampa, magazyn i wieża wodna. Na peronie zachodnim znajdowała się mała drewniana wiata dla podróżnych, a przy peronie wschodnim – drewniany budynek mieszkalny dla kolejarzy oraz drewniany budynek stacyjny z wieżyczką.
W latach 1915–1916 zmieniono rozstaw szyn z szerokotorowego na europejski. Wzniesiono wtedy także duży murowany budynek dworcowy z kasami biletowymi, poczekalnią, bufetem i wieżą obserwacyjną, a także murowany budynek łaźni-szaletu oraz koszary dla żołnierzy.
W latach 1935–1936, w czasie elektryfikacji Warszawskiego Węzła Kolejowego, stacja przeszła kolejną dużą modernizację. Przebudowano wtedy układ torowy, wzniesiono wysokie perony przystosowane do obsługi nowoczesnych pociągów elektrycznych serii E91 oraz zmodernizowano murowany budynek stacyjny, łącząc go z peronem przejściem podziemnym.