Notabene, kanconę tę cytuje Machiavelli w Księciu.
Symbolika zbioru Podmiot utworów wyznaje, że poznał Laurę w Wielki Piątek (dokładna data spotkania to 6 kwietnia 1327 r.) – a więc narodziny miłości ziemskiej są symboliczną śmiercią Boga. Jeśli zaś utwory przypisywać kolejnym dniom roku, pierwsza kancona na śmierć Laury wypada w dzień Bożego Narodzenia – wtedy też następuje przełom w sposobie myślenia podmiotu cyklu.
Zgodnie z tradycją liryki średniowiecznej także imię ukochanej kobiety odsyła do symboli. Można wyróżnić jego 3 podstawowe pola semantyczne, pierwszym jest złoto (łac. aurum) – które odsyła do koloru włosów kobiety oraz do symboliki sakralnej. Drugie to powiew powietrza, sugerujący zmiany i niepokoje (wł. l’aura). Trzeci to laur (wł. lauro) – rozumiany jako wieniec laurowy – najwyższe odznaczenie poety lub jako odwołanie do znanego z Metamorfoz Owidiusza mitu o nimfie Dafne i goniącym ją bogu poezji Apollinie.
Stosunek do tradycji W Canzoniere Petrarka ma ambicje połączyć różne tradycje literackie.