.

W czasie trwania Soboru, po pierwszej jego sesji, w 1963, zmarł Jan XXIII, co powodowało, w myśl prawa kanonicznego, zerwanie obrad. Nowy papież, którym został Paweł VI, podjął jednak decyzję o kontynuacji obrad, utrzymując linię programową swojego poprzednika. 6 sierpnia 1964, po drugiej sesji obrad, wydał swoją pierwszą encyklikę Ecclesiam suam, poświęconą relacji Kościoła i współczesnego świata. W encyklice tej Paweł VI w obszerny sposób wyjaśnił swoje rozumienie pojęcia aggiornamento, czyniąc je jednocześnie celem swojego pontyfikatu:

Wszystkie dokumenty Soboru watykańskiego II odnoszą się do idei udzisiejszenia. Pierwsza wydana przez Sobór konstytucja Sacrosanctum concilium już w pierwszym swoim zdaniu odnosi się do tej idei: Sobór święty postawił sobie za cel: (...) lepiej dostosować do potrzeb naszych czasów podlegające zmianom instytucje. Słowo aggiornamento jest wielokrotnie użyte w dokumentach soborowych, a najczęściej pojawia się w Dekrecie o przystosowanej odnowie życia zakonnego Perfectae caritatis.

Już w czasie obrad Soboru watykańskiego II zrodziła się opozycja wobec idei aggiornamento. Jej najwyraźniejszym symbolem jest Marcel Lefebvre i założone przez niego Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X.

Zobacz też

Rok Wiary

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Jan XXIII Kategoria:Słowa Kategoria:Sobór watykański II