Głos Pana – powieść fantastycznonaukowa Stanisława Lema. Po raz pierwszy wydana nakładem wydawnictwa Czytelnik w roku 1968Karta katalogowa w Bibliotece im. Ossolińskich.
Głos Pana to utwór ze zwartym filozoficznym przesłaniem. Opowiada ona o wysiłku naukowców nad rozkodowaniem, przetłumaczeniem i zrozumieniem transmisji pozaziemskiej (patrz: SETI). Powieść krytycznie podsumowuje ludzkie intencje i wysiłki w interpretacji tłumaczenia wiadomości od obcych i zastosowanie zdobytych danych. Powieść ta, obok Solaris i Cyberiady, jest jednym z najbardziej znanych dzieł autora.
Książka należy do powieści z kluczem. Pod niektórymi postaciami autor ukrył prawdziwe osoby: Baloyne to Jan Błoński, Prothero to Jan Józef Szczepański, Eney to Janusz Wilhelmi, zaś Hogarth i Rappaport to sam Lem.
Fabuła Powieść (pisana w pierwszej osobie) stanowi zapis wspomnień sławnego matematyka Piotra E. Hogartha. Zostaje on zaangażowany w tajny projekt naukowy o kryptonimie MAVO (skrót od ang. Master's Voice – Głos Pana), kierowany przez wojskowych z Pentagonu i realizowany gdzieś na Pustyni Nevada. Przedsięwzięcie, w którym uczestniczy wielu naukowców różnych dziedzin, jest próbą rozkodowania sygnału neutrinowego, wyglądającego na transmisję nadaną przez pozaziemską cywilizację z układu Małego Psa.