Każe to przypuszczać, że oddzielił się on się od języka Semitów w V tysiącleciu p.n.e. Tak więc czas istnienia i niezależnego rozwoju jednolitego języka prasemickiego datuje się na V i IV tysiąclecie p.n.e.
Trzeba jednak jasno powiedzieć, że próby datowania tak odległych zjawisk językowych obarczone są sporym błędem. Najlepszym dowodem tego jest fakt istnienia kilku sprzecznych ze sobą teorii na ten temat. Przykładowo Joseph Greenberg datuje wyodrębnienie się języka staroegipskiego na okres jeszcze przed VII tysiącleciem p.n.e., a językowi prasemickiemu każe oddzielać się raczej od dialektów pralibijsko-berberskich (od języka praberberyjskiego).
Praojczyzna i kontakty językowe thumb|320px|Jedna z hipotez na temat praojczyzny języków semickich Znalezienie odpowiedzi na pytanie o pierwotną siedzibę ludów posługujących się językiem prasemickim możliwe jest częściowo dzięki analizie starych zapożyczeń językowych. Niektóre rdzenie wyrazowe w rekonstruowanym praleksykonie tego języka wykazują zbieżność z analogicznymi formami w języku sumeryjskim, a także praindoeuropejskim. Zasadne jest więc założenie, że pierwotna siedziba użytkowników języka prasemickiego znajdowała się na obszarach przyległych do siedzib Sumerów i IndoeuropejczykówOdnośnie do kontaktów z językiem praindoeuropejskim por. np.