thumb|Współczesna replika srebrnej kaptorgi z X-XI w. (według znaleziska z Chełma Drezdeneckiego) Kaptorga − rodzaj schowka, w którym umieszczano nawęzy, pachnidła, a w późniejszym czasie relikwie.
Kaptorga miała postać zawieszanego na szyi niewielkiego pudełka o kształcie trapezowatym lub prostokątnym, wykonanego z różnych materiałów, zależnie od zamożności właściciela, od wełny aż po blachę srebrną, brązową, niekiedy cynową. Na powierzchni bogato zdobiono ją ornamentami geometrycznymi albo figuralnymi metodą kucia, a bardziej wyszukane – techniką filigranu i granulacji, względnie plastycznie, poprzez nalutowanie drobnych elementów na powierzchnię.
Pierwsze znane kaptorgi pojawiły się w III wieku p.n.e. na północnych wybrzeżach Morza Czarnego, skąd rozprzestrzeniły się z czasem na Azję Mniejszą i cały basen Morza Śródziemnego. Nazwa pochodzi z języka tureckiego i pierwotnie odnosiła się do prawosławnych relikwiarzy, a z czasem przeniesiono ją na biżuterię wskutek błędnego zrozumienia ich funkcji. U Słowian zachodnich i wschodnich kaptorgi rozpowszechniły się od IX do połowy XI wieku, noszone na szyi, czasem jako część naszyjnika. Ich dwie zasadnicze odmiany typologiczne miały kształt trapezowaty i woreczkowaty (sakiewkowe).