Sposób drgania płytki zależy od jej orientacji krystalograficznej, kształtu oraz rodzaju naniesionych elektrod. Do najczęściej stosowanych kształtów należą belki, widełki (rezonatory kamertonowe) oraz dyski.
Każdy rezonator obok częstotliwości podstawowej (tzw. mod podstawowy), może też drgać z częstotliwościami ponadpodstawowymi (tzw. owertony – zwykle nieparzyste wielokrotności modu podstawowego) oraz pasożytniczymi.
Na schemacie: gdzie nazywa się współczynnikiem przekształcenia elektromechanicznego lub też współczynnikiem transdukcji. Parametry są wymiarami płytki (szerokość, długość, grubość), zaś jej modułem piezoelektrycznym, czyli współczynnikiem proporcjonalności między polem elektrycznym wytwarzanym przez elektrody a odkształceniem mechanicznym płytki. Parametry związane są odpowiednio z masą, tłumieniem drgań oraz elektryczną pojemnością płytki.
W zakresie drgań podstawowych płytka może drgać w rezonansie szeregowym albo równoległym.
Rezonanse te są położone blisko siebie na osi częstotliwości, przy czym rezonans szeregowy zachodzi dla częstotliwości zaś odległość między rezonansami wynosi w przybliżeniu