Rozgrywki na drugim poziomie włoskiej piłki nożnej po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1904. W pierwszej edycji Seconda Categoria brały udział z jednej strony drużyny rezerwowe klubów należących do Prima Categoria, z drugiej zaś te prowincjalne, które dopiero dołączyły do Federacji. Były to drużyny Andrea Doria II, Audace Torino II, Genoa II i Juventus II. Drużyny z Mediolanu nie byli zainteresowani turniejem. W półfinale Ligurii wygrał Genoa II, a półfinale Piemontu Juventus II, którzy w finale walczyli o pierwszy tytuł mistrza drugiego poziomu. Po wygranej 4:0 pierwszym mistrzem został Genoa II. W następnym sezonie już było 6 uczestników, w tym jedna drużyna, która nie była rezerwową – FC Sempione z Mediolanu.
W związku z decyzją FIF o zakazie gry obcokrajowców w mistrzostwach Włoch i protestami różnych czołowych klubów, zdecydowano o ustanowieniu dwóch równoległych turniejów Prima Categoria: jednego „federalnego” (Campionato Federale), w którym dopuszczono udział członków zagranicznych, oraz „włoską” Campionato Italiano, w której mogli uczestniczyć tylko posiadacze włoskich kart. Zgodnie z tym podejściem, Seconda Categoria została również podzielona na dwa mistrzostwa. Mistrzostwa Włoch przyznały tytuł narodowy drugiej kategorii, a federacji mniej prestiżowy tytuł mistrza FIF.