Zdjęcia te ukazały się niebawem w Life Magazine dnia 17 lipca 1970, co przyniosło Harkinowi rozgłos i opinię obrońcy praw człowieka, którą utrzymywał jako senator.
W Kongresie Zanim wybrano go po raz pierwszy do Izby Reprezentantów, Harkin pracował jako adwokat. W roku 1974, kiedy demokraci odnieści miażdżące zwycięstwo nad republikaniami, w dużej mierze w wyniku Afery Watergate, mandat z 5. okręgu wyborczego Iowy zdobył właśnie on. W Izbie zasiadał pięć dwuletnich kadencji (1975–1985). W roku 1985 został wybrany do Senatu.
Senator Harkin był wybierany ponownie do izby wyższej Kongresu w latach 1990, 1996 i 2002 i 2008. Był liderem mniejszości demokratycznej i zastępcą szefa senackiej komisji ds. rolnictwa.
W roku 1990 doprowadził do uchwalenia ustawy zakazującej dyskryminacji osób niepełnosprawnych, którą następnie podpisał prezydent George H.W. Bush.
Był jednym z najbardziej stanowczych krytyków polityki prezydenta George’a W. Busha. Głosował jako jedyny senator, obok Barbary Boxer, za rezolucję senatora Russa Reingolda potępiającą Busha.