W latach 70. unowocześniono również radary nawigacyjne opracowując ich 3 generację. Tak więc po technice lampowej i tranzystorowej przyszedł czas na technikę układów scalonych (radary typu SRN).
W 1976 WZR RAWAR weszły w skład nowo powstałego przedsiębiorstwa „Centrum Naukowo-Produkcyjne Elektroniki Profesjonalnej Radwar”. RADWAROWI przyporządkowany został również Przemysłowy Instytut Telekomunikacji, który na szeroką skalę współpracuje z Zakładami RAWAR.
W latach 80. WZR realizowało kontrakty eksportowe radarów dla Libii (były to stacje JAWOR-M2, wysokościomierze NIDA, oraz radar niskiego pułapu NAREW). W tych czasach opracowano również radar NUR-21 do systemów obrony przeciwlotniczej (później eksport do Indii).
Po transformacji gospodarczej na początku lat 90. nastąpiło zmniejszenie wielkości produkcji. Skupiono się na pracach Ośrodka Badawczo-Rozwojowego mającego na celu wyposażenie Wojska Polskiego w systemy identyfikacji „Swój-Obcy” SUPRAŚL oraz przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego LOARA.
W 1993 roku prowadzono badania nad wozem automatyzacji dowodzenia ŁOWCZA-3 (do 2003 wyprodukowano 5 takich wozów). W tym roku w RAWARZE produkowano również transpondery i urządzenia zapytujące do systemu identyfikacji „Swój-Obcy” Mk-XII na licencji Thomsona.