Wojna Grzymalitów z Nałęczami – wojna domowa w Wielkopolsce w latach 1382–1385 pomiędzy rycerskimi rodami Grzymalitów i Nałęczów.
Geneza Konflikt wybuchł w 1382, po śmierci króla Ludwika Węgierskiego, jego podstawą były antagonizmy między stronnictwami możnowładców prezentujących odmienne poglądy na kwestię obsadzenia tronu Polski. Był częścią konfliktu politycznego wokół tronu Polski, jej ostateczne wygaśnięcie przyniosła dopiero koronacja Władysława Jagiełły i jego ślub z Jadwigą.
Po śmierci Kazimierza Wielkiego w kraju utworzyły się trzy obozy popierające różne wizje obsadzenia tronu – stronnictwo andegaweńskie, stronnictwo ziemskie oraz powstałe najpóźniej stronnictwo mazowieckie, popierające ambicje do tronu księcia mazowieckiego Siemowita IV.
Przebieg Konflikt wybuchł z pełną siłą, gdy stronnictwo ziemian (w którym pierwsze skrzypce grał ród Nałęczów) odmówiło w Poznaniu złożenia hołdu Zygmuntowi Luksemburczykowi. Bezpośrednią przyczyną tego faktu była niechęć ziemian kierowanych przez Wincentego z Krępy herbu Doliwa, do postaci starosty generalnego Wielkopolski – Grzymality Domarata z Iwna (z Pierzchna), stronnika Luksemburczyka.