W getcie piotrkowskim w pierwszej kolejności znaleźli się piotrkowscy mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, których według stanu na 3 grudnia 1939 r. było 9376 osób. Na przełomie lat 1939/1940 przesiedlono do piotrkowskiego getta ok. 25 tys. Żydów zamieszkałych w powiecie piotrkowskim.
Według szacunkowych danych Rady w tym czasie w piotrkowskim getcie znalazło się 16 tysięcy więźniów (faktyczny stan sięgał prawdopodobnie około 25 tys. osób).
Codzienne funkcjonowanie Codzienne funkcjonowanie getta opierało się na szeregu zarządzeń dyskryminacyjnych na podstawie ogólnych zarządzeń gubernatora Hansa Franka, jak i miejscowych zarządzeń wykonawczych: przymusowa rejestracja piotrkowskiej ludności pochodzenia żydowskiego (od 5 października 1939) zakaz opuszczania obszaru getta zarządzeniem ogólnym H. Franka nakaz przymusowej pracy dla wszystkich Żydów na obszarze GG (od 26 października 1939); na podstawie tego zarządzenia komisarz miasta wyznaczył dla piotrkowskich Żydów kontyngent 1000 mężczyzn dziennie;