Wzgórza Sokólskie (biał. Гродзенскае ўзвышша) – mezoregion fizycznogeograficzny, pasmo wzgórz pomiędzy dolinami Biebrzy, Niemna i Świsłoczy w Polsce (województwie podlaskim), położonych na terenach dawnej zachodniej Grodzieńszczyzny, znajdujących się w granicach PolskiKrzysztof Renik, Odwiedzamy polską część Grodzieńszczyzny, PolskieRadio.pl, https://www.polskieradio.pl/7/5103/Artykul/2349934 [dostęp 2020-11-03]. i na Białorusi (obwód grodzieński), ciągnące się od Lipska na północy po Krynek na południuPolska. Mapa ogólnogeograficzna, 1:500 000; Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 2011.. Wzgórza Sokólskie, należące do najbardziej charakterystycznych form krajobrazu północno-wschodniej Polski, nazywane są również Wzgórzami Dąbrowsko-Sokólskimi lub Wysoczyzną Grodzieńską.
Charakterystyka Mezoregion cechuje się występowaniem wysokich wzgórz morenowych, kemowych i ozowych przypominających krajobraz pojezierzy, jednak bez istniejących współcześnie jezior. Ukształtowane zostały w czasie zlodowacenia Warty (ponad 130 tys. lat temu), a ich materiałem narzutowym są przyniesione przez lodowiec skały ze wschodniej Finlandii i Karelii. W formowaniu wzgórz brały udział lodowce nie mniej niż czterech zlodowaceń.