Długoraj przez krótki czas był lutnistą królewskim, ale wkrótce musiał uciekać przed zemstą rodu Zborowskich i wyjechał do Niemiec – resztę życia spędził prawdopodobnie w Lipsku i Wittenberdze.
Wojciech Długoraj mimo swego bogatego w perypetie i sensacje życia, pozostawał wciąż znanym artystą. W grze na lutni był uważany za następcę słynnego Walentina Bakfarka. Jego utwory zachowały się w tabulaturze Thesaurus harmonicus z 1603, rękopiśmiennej tzw. Tabulaturze Długoraja, oraz w pojedynczych drukach wydanych w Kolonii. Są to utwory na lutnię – villanelle, fantazje lutniowe, tańce polskie. Charakteryzują się melodyjnością i błyskotliwym wirtuozostwem, ale też występuje w nich często faktura polifoniczna.
Zobacz też lutnia renesansowa muzyka renesansu
Bibliografia Piotr Poźniak, hasło „Długoraj Wojciech”. Encyklopedia Muzyczna. Red.: E. Dziębowska.Tom 2, s. 417. Kraków, PWM, 1984.
Kategoria:Artyści związani z dworami polskich magnatów Kategoria:Ludzie urodzeni w Gostyniu Kategoria:Polscy kompozytorzy renesansowi Kategoria:Polscy kompozytorzy XVII wieku Kategoria:Polscy lutniści Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w XVII wieku