Władysława Sikorskiego.
Do Muszkieterów należeli przede wszystkim młodzi oficerowie służby czynnej i rezerwy oraz osoby wywodzące się ze środowisk technicznych (znajomości przedwojenne inż. S. Witkowskiego) i innych organizacji konspiracyjnych. W organizacji tej między innymi działali inż. Antoni Kocjan (przedwojenny konstruktor szybowców) i Tadeusz Derengowski (instr. szybowcowy i pilot samolotowy). W 1940 r. Muszkieterowie wchodzili w skład Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych, od którego otrzymywali środki finansowe. Prowadzili głównie działalność wywiadowczą, w tym także na obszarze Rzeszy i polskich obszarach zajętych po 17 września 1939 r. przez ZSRR, oraz kontrwywiadowczą. Silna placówka wywiadowcza, tzw. baza, znajdowała się też w Budapeszcie.
W okresie od połowy 1940 r. do wiosny 1941 r. struktura organizacyjna kierownictwa Muszkieterów wyglądała następująco: komenda główna: szef – kpt. Stefan Witkowski, sztab wraz z biurem: kwatermistrz – Andrzej Lipkowski, propaganda – Julian Wapniarski, potem Stefan Tarnowski, szef rejonów wywiadowczych – mjr Wincenty Mischke ps. „Henryk”, szef kontrwywiadu – Stefan Dembiński ps. „Antoni”, łączność – Aleksander Wielopolski ps. „Karol”, potem płk Jerzy Jastrzębski ps. „Jan”. 1 maja 1941 r.