W Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu pełnił służbę do września 1954, będąc kolejno dowódcą baterii szkolnej (1946-1947), wykładowcą instrukcji strzelania (1947-1948) i dowódcą I dywizjonu szkolnego (1948-1954). W latach 1954–1955 ukończył z wyróżnieniem kurs Dowódców i Szefów Sztabu Pułku w Wyższej Szkole Artylerii w Toruniu i został zastępcą komendanta tej szkoły ds. liniowych. We wrześniu 1956 został dowódcą 19 Brygady Artylerii Haubic w Orzyszu, a po rozwiązaniu brygady w czerwcu 1957 objął funkcję zastępcy dowódcy 8 Dywizji Artylerii Przełamania w Bemowie Piskim do spraw szkolenia. W latach 1957–1961 słuchacz Fakultetu Artylerii Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem w lipcu 1961 i rozpoczął służbę w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W latach 1965–1967 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został zastępcą szefa, a w kwietniu 1968 szefem Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (do czerwca 1972). 9 października 1968 na mocy uchwały Rady Państwa awansowany do stopnia generała brygady.