natomiast musieli oni płacić zakat – daninę będącą obowiązkiem religijnym; ludność chronioną (tzw. dhimmi), czyli chrześcijan i wyznawców judaizmu, zwalniano ze służby wojskowej (w armii mogli służyć tylko muzułmanie), lecz za to płacili wysokie podatki; mieli też prawo do własnego sądownictwa i wolność praktykowania; na łupy (ghanima) wojowników muzułmańskich mogą się składać jedynie majątek ruchomy oraz jeńcy, natomiast ziemia i pieniądze stanowią tzw. „faj’” i należą do całej wspólnoty muzułmańskiej. W rzeczywistości za kalifa Umara nie rozróżniano jeszcze podatków pogłównego (dżizja) i gruntowego (charadż). Natomiast podział na tereny podbite przez kapitulację (sulhan) oraz przemoc (unwatan) to całkowita fikcja historycznaHitti Ph. K.: Dzieje Arabów, Warszawa 1969, s. 144–145..