W II wojnie światowej armia niemiecka posiadała w swoim składzie zmotoryzowane pułki wyrzutni chemicznych pocisków rakietowych, zmotoryzowane pułki chemiczne specjalnego przeznaczenia, zmotoryzowane dywizjony wyrzutni chemicznych pocisków rakietowych, zmotoryzowane dywizjony ciężkich wyrzutni chemicznych pocisków rakietowych, zmotoryzowane bataliony odkażania i bataliony czołgów-miotaczy ognia. W armiach koalicji antyhitlerowskiej rozbudowano jednostki przeznaczone do obrony przed skutkami rażącego działania broni chemicznej, a także do stawiania zasłon dymnych za pomocą fumatorów, świec, granatów i brykietów dymnych oraz rażenia nieprzyjaciela za pomocą plecakowych i fugasowych miotaczy ognia. W Armii Czerwonej w każdej armii organizowano samodzielny batalion chemiczny, a w niektórych samodzielne bataliony miotaczy ognia, w dywizjach i korpusach występowały samodzielne kompanie chemiczne, a w pułkach plutony chemiczne. Na podobnych zasadach zorganizowane były wojska chemiczne (służba chemiczna) w armiach innych państw.