Poza sposobem naprowadzania oba pociski były identyczne, z takim samym silnikiem rakietowym i prętową głowicą bojową o promieniu rażenia 8 metrów.
Maksymalny zasięg skuteczny pocisku R-23R wynosił 14 km przy odpalaniu z niskiego i 25 km z wysokiego pułapu., natomiast wersji z naprowadzaniem termicznym R-23T około 11 km. Minimalny zasięg odpalenia wynosił 1300 metrów co było dość dużą wartością.
Pociski R-23 były produkowane w Rumunii pod nazwą A-911.
W 1975 rozpoczęto projekt unowocześnienia pocisku R-23 dla potrzeb myśliwca w wersji MiG-23ML/MLD. Nowa wersja naprowadzana termicznie, oznaczona jako R-24T została wyposażona w czulszy sensor podczerwieni, a naprowadzana radiolokacyjnie R-24R możliwość wybierania celu już po wystrzeleniu i zdolność do przechwytywania celów na wyższym pułapie 25000 metrów. Obie wersje wyposażono w większy silnik rakietowy i cięższą o 10 kg głowicę bojową. Minimalny zasięg z jakiego można było przechwycić cel zmniejszono do 500 metrów.
Pocisk R-24 pozostał w uzbrojeniu lotnictwa rosyjskiego do 1997 roku, do momentu wycofania ze służby samolotów MiG-23.
Przypisy
Kategoria:Kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze Kategoria:Radziecka broń lotnicza Kategoria:Radziecka i rosyjska broń rakietowa