Naczelnictwo Związku Harcerstwa Polskiego – najwyższa władza Związku Harcerstwa Polskiego w latach 1919–1950.
Skład Według Statutu ZHP z 1936 Naczelnictwo było wybierane spośród Naczelnej Rady Harcerskiej.
Naczelnictwo łączyło trzy częściowo samodzielne organizacje: Organizację Harcerzy ZHP (z Naczelnikiem Harcerzy i Główną Kwaterą Harcerzy), Organizację Harcerek ZHP (z Naczelniczką Harcerek i Główną Kwaterą Harcerek), Organizację Przyjaciół Harcerstwa.
Na czele Naczelnictwa ZHP stał Przewodniczący ZHP. W skład Naczelnictwa wchodzili także Wiceprzewodniczący ZHP, Naczelnik Harcerzy, Naczelniczka Harcerek, sekretarz generalny, skarbnik, kierownik Działu Zarządów Okręgów (Organizacji Przyjaciół Harcerstwa) i członkowie Naczelnictwa. Z urzędu wchodzili do niego także przedstawiciele ministerstwa wyznań religijnych i oświecenia publicznego.
Kompetencje Naczelnictwo kierowało pracą związku, czuwało nad przestrzeganiem statutu ZHP i regulaminów, realizowaniem uchwał zjazdów walnych. Wydawało zarządzenia i regulaminy odnoszące się do całego związku.