R-60 (ros. Р-60) – radziecki/rosyjski lekki pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na krótkich dystansach, w warunkach walki powietrznej, naprowadzany termicznie (na źródło promieniowania podczerwonego). W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-8 Aphid (z ang. mszyca). Był eksportowany do wielu krajów i nadal pozostaje w uzbrojeniu wielu sił zbrojnych.
Historia Prace nad pociskiem rozpoczęto pod koniec lat 60. XX w. w biurze konstrukcyjnym OKB-4 kierowanym przez Michaiła R. Bisnowata (obecnie GosMBK „Wympieł”, ros. ГосМКБ «Вымпел»). Wstępnie zaproponowano opracowanie pocisku K-60 na bazie przeciwlotniczego pocisku rakietowego 9M31 Strieła-1, zachowując jego gabaryty oraz stosunkowo lekką głowicę bojową. Prace konstrukcyjne w OKB-4 rozpoczęto w 1968 r., ale oficjalne zlecenie opracowania wydano decyzją Rady Ministrów ZSRR z 21 stycznia 1970 r. Jeszcze w 1969 r. przygotowano pełną dokumentację techniczną a w 1971 r. rozpoczęto próby głowicy samonaprowadzającej. W tym samym roku przeprowadzono pierwsze odpalenia z naziemnej wyrzutni, następnie z pokładu samolotu-laboratorium MiG-21. Etap prób konstruktorskich zakończono w sierpniu 1972 r. W 1973 r. wykonano państwowe badania rakiety. 18 grudnia 1973 r. pocisk został przyjęty na uzbrojenie pod oznaczeniem R-60.