Jednocześnie w latach 1949–1952 kierował katedrą i zakładem wytrzymałości materiałów Wydziału Elektromechanicznego, a w latach1946–1952 kierował katedrą budownictwa stalbetowego i stalowego na Wydziale Architektury Wydziałów Politechnicznych, przy której utworzył pierwszy w kraju Zakład Naukowo-Badawczy dla Zagadnień Konstrukcji Wstępnie Sprężonych. Od 1952 pracował na Politechnice Warszawskiej. Był kierownikiem katedry wytrzymałości materiałów.

W 1954 został członkiem korespondentem, a w 1956 członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1963–1972 był dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. Członek wielu akademii naukowych w Europie, m.in. w Belgradzie, Budapeszcie, Halle, Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie i Wiedniu. Doctor honoris causa uniwersytetu w Tuluzie (1962), Liège (1963), politechniki wiedeńskiej (1965), AGH w Krakowie (1969), politechniki w Dreźnie (1970), uniwersytetu w Glasgow (1973), Politechniki Warszawskiej (1974), i Politechniki Krakowskiej (1976).

Organizator nauki i twórca polskiej szkoły teorii plastyczności i konstrukcji inżynierskich. Stworzył liczne projekty mostów, m.in. na Wiśle.