doszedł do stanowiska naczelnego sekretarza starostwa na powiat morski. Cały czas działał w towarzystwach śpiewaczych, powołując w 1920 r. chór męski „Harmonia”, którego w 1935 r. został prezesem. W uznaniu zasług w 1928 r. wybrano go na prezesa Kaszubskiego Okręgu Śpiewaczego. Był członkiem Polskiego Związku Zachodniego.

Po zajęciu Pomorza przez wojska niemieckie na początku września 1939 r. stale się ukrywał. Zorganizował niewielką grupę konspiracyjną, działającą w rejonie Bąckiej Huty, a następnie Sierakowic i Sianowa, którą w 1941 r. wprowadził do TOW „Gryf Pomorski”, zostając członkiem Rady Naczelnej i szefem biura Głównego Wydziału Organizacyjnego. Wiosną 1943 r. objął funkcję wiceprezesa Rady Naczelnej i zastępcy komendanta naczelnego por. Józefa Dambka. Z uwagi na bardzo dobrą znajomość języka niemieckiego zajmował się legalizacją członków organizacji i osób zagrożonych aresztowaniem. Reprezentował TOW „Gryf Pomorski” w kontaktach z Armią Krajową i innymi organizacjami konspiracyjnymi, m.in. w lipcu 1943 r. zatwierdził umowę scaleniową z Ruchem Miecz i Pług. W marcu 1944 r. po śmierci J. Dambka został prezesem organizacji i szefem Głównego Wydziału Organizacyjnego, a w maju tego roku po aresztowaniu Aleksandra Arendta przejął po nim funkcję komendanta naczelnego TOW „Gryf Pomorski”.