W latach 1667–1676 podstarościm bieckim był jeden z głównych twórców barokowych w Polsce, urodzony w pobliskiej wsi Wola Łużańska, Wacław Potocki. Przez pewien czas pełnił także funkcję sędziego grodzkiego. Podczas pobytu w Bieczu stworzył swoje najbardziej znane dzieła, m.in. Argenidę oraz Transakcję wojny chocimskiej. W 1966 dla upamiętnienia jego działalności wmurowano pamiątkową tablicę na budynku zamku starościńskiego.
Budynek w czasie zaborów Kres świetności miasta nastąpił wraz z I rozbiorem Polski, kiedy Biecz znalazł się w zaborze austriackim. Regres znaczenia miejscowości wynikał głównie z dokonanych przez zaborcę zmian administracyjnych. W 1783 nastąpiła likwidacja powiatu bieckiego. W 1784 wszystkie księgi grodzkie przeniesiono do archiwum bernardyńskiego we Lwowie. W 1776 Habsburgowie sprzedali miasto rodzinie Siemieńskich, na skutek czego utraciło ono status królewski. W 1783, w związku z wprowadzeniem przez zaborcę nowego podziału administracyjnego, zlikwidowano sądownictwo grodzkie. Gród starościński nie spełniał już swoich funkcji i podobnie jak całe miasto został oddany w ręce Siemieńskich. W 1789 Siemieński zapisał swoje dobra dziedziczne i wójtostwo bieckie będące w zastawie swojemu synowiA. Boniecki, A. Rajski, Herbarz polski, Warszawa 1912, s.