LaMotta wpadał w konflikty z prawem, a po tym, jak został złapany za usiłowanie włamania, trafił do zakładu poprawczego Coxsackie dla młodocianych przestępców. Tam nauczył się boksować i potem brał udział w walkach amatorskich. Podczas II wojny światowej został zwolniony ze służby wojskowej z powodu operacji wyrostka sutkowego na jednym z uszu.
Kariera bokserska Karierę zawodową rozpoczął w 1941 roku, w wieku 19 lat. W 1942 stoczył swoją pierwszą walkę z Sugarem Rayem Robinsonem; LaMotta przegrał na punkty, ale udało mu się powalić Robinsona w pierwszej rundzie na deski. Po tej walce LaMotta pokonał wielu innych rywali, w tym Henryka Chmielewskiego w listopadzie 1942 w Bostonie, wygrywając z nim na punkty. 5 lutego 1943 po raz drugi stanął w ringu z Sugarem Rayem Robinsonem, gdy sędziowie punktowi jednogłośnie orzekli zwycięstwo LaMotty. Trzy tygodnie później (26 lutego) doszło do rewanżu. 16 czerwca 1949 zdobył mistrzowski tytuł, wygrywając z Marcelem Cerdanem. Obronił go w pojedynkach z Tiberio Mitrim (12 lipca 1950) oraz Laurentem Dauthuille’em (13 września 1950). Ten ostatni został uznany przez magazyn „The Ring” za walkę 1950. LaMotta przegrywał na punkty u wszystkich sędziów, gdy znokautował Dauthuille’a w ostatniej rundzie.