Do trałowania min służyły trały akustyczne (BGAT), elektromagnetyczne (TEM-52), kontaktowe (MT-2) lub hydrograficzne, natomiast do wykrywania obiektów podwodnych służyły podkadłubowe (MG-11), burtowe i rufowe (MG-324) stacje hydrolokacyjne.
Załogę stanowi 49 osób.
W latach 1989–2000 wycofano ze służby prawie wszystkie okręty projektu 206F, z wyjątkiem OORP "Mewa", "Czajka" i "Flaming", które w latach 1999-2002 przebudowano na niszczyciele min projektu 206FM. Okręty tego zmodernizowanego typu zostały wyposażone w nowe trały, wymieniono na nich dotychczasowe armaty na jedną podwójną kalibru 23 mm połączoną z wyrzutnią rakiet Strzała-2M. Pozostawiono możliwość stawiania min, których ilość zwiększono do 16. Zainstalowano dwie nowe stacje hydroakustyczne i specjalistyczny pojazd podwodny.
Trałowce projektu 207 (typ Gopło) (1982) thumb|ORP „Gopło” proj. 207DM thumb|OORP „Nakło”, „Drużno” i „Hańcza” proj. 207P Ostatnim typem okrętów przeciwminowych służących do chwili obecnej w Marynarce Wojennej RP, są zbudowane w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni jednostki typu Gopło, projektu 207. Zasiliły one polską flotę w latach 1981–1994. Są to okręty wytwarzające bardzo małe pole magnetyczne dzięki zastosowaniu kadłubów z laminatów poliestrowo-szklanych. Okręty mają długość ponad 38 metrów, wyporność 216 ton i maksymalną prędkość 14,6 węzła.