System hypocaustum wykorzystywano do ogrzewania domów, term publicznych i prywatnych gorącym powietrzem. Termin ten dosłownie oznacza „podogień”, od greckiego słowa hypo – poniżej lub pod spodem, i kaiein – spalić lub rozpalić ogień. W centralnym pomieszczeniu pod posadzką ustawiony był piec (praefurnium), który ogrzewał powietrze. Posadzkę (suspensura) układano na kamiennych lub ceglanych słupkach (pilae) o wysokości ok. 80 cm. Przestrzeń między nimi tworzyła układ kanałów wypełnianych gorącym powietrzem. Dodatkowo pomieszczenia były niekiedy ogrzewane przez kanały (tubuli) utworzone w ścianach wykonanych ze specjalnych pustaków.
Działanie Hypocausta były wykorzystywane do ogrzewania term oraz zamożnych domów prywatnych. Wzniesiona wysoko podłoga opierała się na słupkach, na których układano stropy wyłożone warstwą płytek zalanych warstwą betonu, z kolejną warstwą płytek na powierzchni. Przestrzenie pozostawione w ścianach służyły temu, by gorące powietrze i dym z pieca mogły przejść przez nie i zostać wyprowadzone na zewnątrz przez ujścia przewodów w dachu;