Termy w dużych ośrodkach miały bogaty wystrój architektoniczny i pełną przepychu dekorację. Ściany wewnątrz budynków pokrywano freskami, stiukami, w salach kąpielowych okładzinami z barwnych marmurów. Sufity zdobiono kasetonami i złoceniami, posadzki wykładano mozaikami lub płytami kamiennymi. Baseny, często z fontannami, okładano płytami z marmuru, granitu, porfiru, bazaltu, pomieszczenia zdobiono także rzeźbami.
Najstarsze termy z II w. p.n.e. zostały odkopane w Pompejach. Upowszechniły się w I wieku p.n.e.. W tym okresie przeobraziły się w ogromne kompleksy. Do najsłynniejszych należały termy zbudowane przez cesarzy: Tytusa, Domicjana, Karakallę, Dioklecjana, Konstantyna. Budowane były nie tylko w Rzymie, ale na terenie całego imperium np. w Patarze z I w., Paryżu i Hierapolis z przełomu II i III w., Trewirze z IV w., Aleksandrii. Wraz z nadejściem chrześcijaństwa termy zaczęły podupadać. Większość kompleksów łaźni publicznych obecnie już nie istnieje. Do najlepiej zachowanych należą Termy Karakalli.
Obraz ruchliwego życia w termach daje Lucius Anneus Seneka w Listach moralnych do Lucyliusza: