W praktyce często nie wiemy, które z obserwowanych produktów zderzenia pochodzą faktycznie z rozpadów poszukiwanej cząstki, a które powstały w pierwotnym zderzeniu, lub w rozpadach innych cząstek wtórnych. Dlatego sporządza się histogram masy niezmienniczej wszystkich wchodzących w grę kombinacji cząstek. Na takim histogramie poszukiwany sygnał będzie widoczny na tle pochodzącym od przypadkowych (nie pochodzących z rozpadu) kombinacji. W przykładzie na rysunku obok (rozkład masy niezmienniczej par mionów obserwowanych w eksperymencie E288) widzimy, na jednostajnie opadającym tle kombinacji przypadkowych, sygnał od par mionów pochodzących z rozpadu cząstki ϒ. Na podstawie tego wykresu zespół E288 ogłosił odkrycie nowej cząstki.
Innym zastosowaniem pojęcia masy niezmienniczej jest obliczenie maksymalnej masy obiektu, który może być wyprodukowany w zderzeniu cząstek o danych pędach i energiach: jest ona równa masie niezmienniczej układu przed zderzeniem. Rozpatrzmy na przykład proton o pędzie 400 GeV/c zderzający się z protonem spoczywającym. Przy tak wysokim pędzie energia protonu poruszającego się jest praktycznie równa pędowi (ściślej wynosi ok.