Termin oporność i odporność są często ze sobą mylone.
Za aktywną (czynną) część odporności odpowiada głównie układ immunologiczny zapewniając zdolność organizmu do rozpoznawania elementów należących do własnego, jak i obcego organizmu, oraz eliminowanie tych ostatnich.
Do wyznaczników oporności nieswoistej biernej należą: występowanie niskiego pH na powierzchni skóry (pH 3-5), w pochwie (przez wytwarzanie kwasu mlekowego) oraz żołądku (przez wytwarzanie kwasu solnego), występowanie bakteriobójczych składników wydzielin, na przykład lizozym w łzach lub interferon we krwi, laktoferyna w mleku podczas laktacji, ślinie, łzach, siarze.
Do wyznaczników oporności nieswoistej czynnej należą: gwałtowne reakcje oczyszczające drogi oddechowe i pokarmowe, m.in. kaszel, kichanie, wymioty, biegunka, podwyższona temperatura ciała i przyspieszony metabolizm, fagocytoza.
Odpowiedzialne za odporność swoistą czynną są wytworzone przez organizm: limfocyty B, które w wyniku kontaktu z antygenem ulegają aktywacji i przekształceniu w plazmocyty, przeciwciała, czyli inaczej immunoglobuliny, które mają zdolność do swoistego wiązania się z antygenem, limfocyty T, które dojrzewają w grasicy, gdzie nabywają zdolności do odporności immunologicznej.