W okolicy można też napotkać średniowieczne krzyże przydrożne z wyrytymi obręczami szprychowanych kół – symbolem Słońca, którego uosobieniem w mitologii słowiańskiej był Perun.

Pirna uzyskała prawa miejskie dokumentem lokacyjnym z roku 1240, chociaż historia osadnictwa w tym miejscu sięga czasów znacznie wcześniejszych – okresu kultury łużyckiej, kiedy to na wzgórzu Sonnenstein znajdował się najprawdopodobniej gród z epoki brązu. Naturalna obronność tego wzgórza mogła być również jedną z przyczyn osadnictwa słowiańskiego we wczesnym średniowieczu.

Natomiast ciągłość osadnictwa od czasów średniowiecznych w Pirnie wiązała się przede wszystkim istnieniem w tym miejscu dogodnej przeprawy przez Łabę, która powyżej Pirny ma charakter rzeki górskiej i przełamuje się przez krajobrazowo atrakcyjny masyw skał piaskowcowych, zwany Saską Szwajcarią, wskutek czego rzeka ta nie była spławna. Ponieważ nie istniała też możliwość podróży lądowej wzdłuż Łaby, Pirna zyskała bardzo ważne znaczenie jako miejsce przekraczania rzeki i przeładowywania towarów spławianych dalej w dół Łabą.