W Eurazji hyrakoteriiny wymarły pod koniec eocenu, natomiast w Ameryce Północnej przetrwały do początku oligocenu.
Orohippus i Epihippus
wczesny i środkowy eocen około 52–45 mln lat temu
środkowy i późny eocen około 47–38 mln lat temu
W późniejszym eocenie i oligocenie linia ewolucyjna koniowatych była kontynuowana poprzez różne rodzaje jednokopytnych (jak np. Orohippus i Epihippus) wykazujące postępującą molaryzację przedtrzonowców, zbliżającą je do zębów trzonowych, co kontynuowało się w kolejnych geologicznych okresach i jest charakterystyczne dla młodszych form koni.
W Europie równolegle rozwijała się linia poboczna Hyracotheria – Palaeotheria. Ich szczątki kopalne odkryto w młodoeoceńskich osadach gipsowych wzgórza Montmartre w Paryżu. Zwierzęta te były większe od swoich poprzedników i wykazywały cechy wyraźnie odmienne od późniejszych koni, a ich budowa anatomiczna, w szczególności kształt czaszki i uzębienia, wykazuje podobieństwa do tapirów, co znalazło odzwierciedlenie w dawnych próbach ich porównawczej interpretacji . Wykazywały wyraźne przystosowania do diety roślinnej, na co wskazują spłaszczone korony zębów trzonowych.