W wyniku reform administracyjno-gospodarczych w XVII wieku królestwo zacieśniło więzy z japońskim systemem bakuhan (domeny feudalne, autonomiczne księstwa podległe władzy siogunatu), co dało niektórym japońskim historykom podstawę do twierdzenia, że Riukiu stało się de facto częścią japońskiego państwa. Tymczasem Japonia zawsze postrzegała Riukiu jako kraj zamorski oraz nie pozwalała, aby Riukiuańczycy wkroczyli zbyt głęboko w krąg cywilizacji japońskiej. Okinawa zaś przeżywała powtórną fascynację kulturą Chin. W XVIII wieku królestwo wkroczyło w okres względnego dobrobytu, zwany „drugim złotym okresem”.
Na początku XIX wieku na wodach Riukiu zaczęły pojawiać się okręty zachodnich mocarstw. W 1817 roku przybył tu Brytyjczyk Basil Hall, dzięki któremu w świat poszła wieść o miłującym pokój narodzie, nieposiadającym armii i nieprowadzącym z nikim wojen. W latach czterdziestych brytyjscy i francuscy misjonarze próbowali zapoczątkować na Okinawie działalność misyjną, z dość mizernym skutkiem. W 1853 roku na Okinawie zatrzymał się komandor Matthew Perry podczas swej historycznej podróży do Japonii. Podpisawszy rok później traktat z siogunatem o otwarciu japońskich portów dla amerykańskich statków, Perry powrócił na Okinawę, gdzie zawarł podobny traktat z Riukiuańczykami.