Stanisław Zarako-Zarakowski, Stanisław ZarakowskiOd 1947 używał jedynie drugiego członu nazwiska. (ur. w m. Swołna w powiecie drysieńskim guberni witebskiej, zm. 11 kwietnia 1998 w Warszawie) – polski wojskowy i prawnik, generał brygady ludowego Wojska Polskiego (zdegradowany w 1991), naczelny prokurator wojskowy od 2 lipca 1950 do 19 kwietnia 1956, odpowiedzialny za wydawanie wyroków śmierci na żołnierzy i działaczy podziemia niepodległościowego.
Życiorys Syn Stanisława i Heleny z d. Samonowicz. Po rozparcelowaniu majątku Zarakowskich w 1917 przenieśli się do Dryssy, następnie Kobrynia, w którym ukończył gimnazjum. Od 1928, z przerwą w latach 1930–1933, do 1935, studiował na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Słuchacz Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w latach 1932–1933. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 696. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Po zakończeniu kształcenia pracował na stanowisku rewidenta w Spółdzielni Rolniczej w Wilnie (1935–1937), a następnie jako młodszy rewident Okręgowej Izby Kontroli w Wilnie (do 1939).