Od 4 grudnia 1930 do 15 maja 1936 (w sześciu kolejnych rządach) minister sprawiedliwości i naczelny prokurator. Wspierał prace Komisji Kodyfikacyjnej. Reformował polskie więziennictwo, stawiając na edukację (szkoły podstawowe i zawodowe przy więzieniach), reedukację, podnoszenie poziomu etycznego przestępców oraz pracę więźniów. W latach 1935–1936 senator RP IV kadencji (zrzekł się mandatu). Po zakończeniu kariery politycznej objął stanowisko pisarza hipotecznego przy Wydziale Hipotecznym Miejskim Sądu Okręgowego w WarszawieProkuratura i prawo 12, 2022 s. 188. Członek zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego.
We wrześniu 1939 ewakuował się z Warszawy do Kamienia Koszyrskiego, a następnie do Pińska, gdzie w październiku został aresztowany przez NKWD. 27 kwietnia 1940 przewieziony z Mozyrza do więzienia w Mińsku (Białoruś). Zginął w niewyjaśnionych okolicznościach, być może wiosną 1940 lub w czerwcu 1941 w Mińsku.
Żonaty od 29 lipca 1920 z Marią de domo Kulesza. Miał córkę Magdalenę i syna Jacka.