długotrwałego i częstego stosowania kropli do oczu zawierających konserwanty, inne: niedobór witaminy A, ciąża, stres, niewłaściwy styl życia (złe nawyki, dieta, aktywność fizyczna, czas snu) zabiegi chirurgii refrakcyjnej w obrębie rogówki, dysfunkcja gruczołu tarczkowego (Meiboma), powodowana m.in. łojotokowym zapaleniem skóry, nużeńcami, izotretynoiną.
Zespół suchego oka sprawia, że narząd wzroku jest bardziej podatny na infekcje. Poprzez odsłoniętą rogówkę mogą wnikać mikroorganizmy chorobotwórcze (bakterie, wirusy, grzyby). Najstarszą metodą rozpoznawania zespołu suchego oka jest tzw. test Schirmera. Na rynku pojawiły się również indykatory zastępcze. Innym sposobem jest test stabilności łez. Stan gruczołów Meiboma można zbadać wykonując meibografię.
Zespół suchego oka jest schorzeniem rozpowszechnionym na całym świecie; w różnych badaniach epidemiologicznych częstość występowania szacowano od około 5% do 35%.
Ocenia się, że blisko połowa użytkowników soczewek kontaktowych doświadcza objawów zespołu suchego oka. Dyskomfort podczas noszenia soczewek kontaktowych związany z zespołem suchego oka jest przyczyną około 51% wszystkich porzuceń soczewek kontaktowych.