lokatę na liście starszeństwa oficerów pospolitego ruszenia artylerii, pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I, jako oficer „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W wyborach w 1922 kandydował do Sejmu z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. Był członkiem Stronnictwa Narodowego. Działał w środowisku kombatanckim, był prezesem Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej i jego pierwszym honorowym członkiem. Reprezentował ZOR RP w zarządzie Legionu Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ZOR RP przystąpił na okres kilkunastu miesięcy uchwałą z 18 czerwca 1927 w ramach zjednoczenia prawicowych sił antypiłsudczykowskich. W 1937 został odznaczony Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury. W okresie międzywojennym zdobył sławę i przydomek „złotousty” w wielu głośnych procesach, między innymi jako obrońca generała brygady Michała Żymierskiego w 1927 i Wincentego Witosa w procesie brzeskim oraz jako pełnomocnik rodziny Tadeusza Hołówki w procesie o jego zabójstwo. Był także obrońcą kapitana Mariana Jureckiego, oskarżonego o zabójstwo szwagra, porucznika Aleksandra Głogowskiego, oraz obrońcą porucznika Leona Pruszanowskiego, oskarżonego o zabójstwo porucznika rezerwy, obserwatora Zdzisława Bilażewskiego.