Osiem lat po odkryciu magnetycznego rezonansu jądrowego przez Felixa Blocha zbudował w Krakowie wraz z Jackiem Hennelem aparaturę – pierwszy w Polsce spektrometr Magnetycznego Rezonansu Jądrowego do badania tego zjawiska. Zbudowana przez nich aparatura, z dzisiejszego punktu widzenia bardzo prymitywna, dawała wówczas możliwość wykonywania pomiarów o istotnej wartości naukowej. Początkowo tematyka naukowa rozwijała się w dwóch kierunkach: pomiaru czasów relaksacji spinowo-sieciowej w cieczach i rezonansu jądrowego w płynącej wodzie. W ramach tematyki dotyczącej cieczy Hennel i Hrynkiewicz opracowali nową, dość dokładną i pewną metodę pomiaru czasu relaksacji T1. Tą metodą badali zależność temperaturową iloczynu T1 i lepkości cieczy podzielonego przez T, który według ówczesnych teorii miał być stały. Zaobserwowany przez nich efekt został wkrótce wyjaśniony przez Gutowskiego występowaniem oddziaływania spinowo-rotacyjnego. Ich wyniki pomiarów T1 weszły do Tablic Landolta. W roku 1958 Jacek Hennel i Andrzej Hrynkiewicz referując swoje wyniki na konferencji Colloque Ampere w Paryżu, dowiedzieli się, że praca o odwróceniu populacji stanów w przepływającej cieczy stanowiła inspirację dokonania wynalazku masera przez prof.