Nosił on kefiję w sposób tradycyjny, ale także zawiązywał sobie drugą na szyi.
Drugą znaną osobą noszącą kefiję była Lajla Chalid, członkini zbrojnego skrzydła Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny (LFWP). Kilkanaście fotografii terrorystki pojawiło się w zachodniej prasie po porwaniach samolotów przez LFWP w 1969 i 1970 roku. Przeważnie przedstawiały one Lajlę noszącą kefiję w stylu muzułmańskiej kobiety (hidżab), udrapowanej na głowie i ramionach. Było to o tyle niezwykłe, iż kefiję kojarzono z arabskim maskulinizmem, stąd taki wizerunek brano za manifest równości z mężczyznami w walce zbrojnej z Izraelem.
Od wybuchu pierwszej intifady i pojawieniu się Hamasu, jako rywala Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP), kolor wzorów na chuście świadczy obecnie o politycznych sympatiach noszącego. Biało-czarna, „palestyńska” kefija kojarzona jest obecnie z OWP i Fatahem. Zielona, będąca koloru islamu, łączy się z sympatiami wobec Islamskiego Dżihadu. Czerwona kojarzona jest z socjalizmem i zwolennikami ruchów panarabskich. Często noszą ją członkowie Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny i Demokratycznego Frontu Wyzwolenia Palestyny.