Ćwierćkopek – srebrna moneta półtalarowa o wadze 13,93 g, bita przez Zygmunta Augusta w 1564 r. w mennicy wileńskiejZygmunt August bił monety jedynie w mennicy wileńskiej (w 1566 r. w efemerycznej mennicy tykocińskiej). Po śmierci Zygmunta Starego w 1548 r. zamknął jedyną wówczas mennicę koronną w Krakowie. Swoje monety biły również miasta mające przywilej menniczy. Nazwa pochodzi od nadanej przez władcę urzędowej wartości 15 groszy litewskich, czyli ćwierci kopy groszy, funkcjonującej wówczas jednostki obrachunkowej równej dwóm złotym.
Zygmunt August wybił ćwierćkopki, podobnie jak półkopki, w związku z potrzebami finansowymi spowodowanymi prowadzoną wówczas I wojną północną. Wartość urzędowa ćwierćkopka (15 groszy litewskich, czyli 18,75 groszy polskichWartość grosza na stopę polską (2,06 g) była mniejsza i wynosiła 0,8 wartości grosza na stopę litewską. Za czasów Zygmunta Augusta w Wilnie bito zarówno grosze na stopę litewską, jak i polską.) została zawyżona wobec będących w obiegu talarów zagranicznych, za które płacono 33 grosze polskie, czyli 16,5 grosza polskiego za pół talara, co za tym idzie 13,2 grosza litewskiego za monetę o zawartości kruszcu taką, jaką miał ćwierćkopek. Moneta o przymusowej, zawyżonej wartości, nie mogła zdobyć popularności w systemie pieniądza kruszcowego.