W czasie I wojny światowej szpital został przejęty przez niemieckie władze wojskowe.
1918–1939 Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 szpital przejęło Wojsko Polskie, które ulokowało w nim szpital garnizonowy. thumb|left|Tablica pamiątkowa Wojskowego Szpitala Okręgowego Pierwszym jego komendantem był kpt. dr Stanisław Więckowski – późniejszy działacz społeczny. Szpital ten okazał się niewystarczający w okresie wojny polsko-bolszewickiej w 1920. W Łodzi rozwinięto ok. 1000 łóżek dla rannych i chorych, m.in. budując na jego terenie dodatkowe baraki i anektując dla potrzeb wojska inne szpitale w Łodzi. Od tego czasu sprawa budowy dużego, nowoczesnego szpitala wojskowego w Łodzi stale powracała, jako jedna z koniecznych inwestycji. Wynikało to z faktu, że w okresie międzywojennym Łódź była dużym garnizonem wojskowym. Po ukształtowaniu się administracji wojskowej II Rzeczypospolitej w 1921 w mieście tym mieściło się Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IV (DOK IV) oraz koszary kilku dużych jednostek wojskowych (28, 30 i 31 pułku piechoty, 10 pułku artylerii polowej, 4 pułku artylerii ciężkiej i innych), z których sformowano Armię „Łódź”, biorącą udział w Wojnie Obronnej 1939.