Efekt Millera to specjalny przypadek prawa Millera.
Pojemność wejściową wzmacniacza odwracającego na tranzystorze bipolarnym określa wzór:
gdzie: – pojemność złącza baza-kolektor, – Pojemność złącza baza-emiter, – wzmocnienie napięciowe wzmacniacza.
Historia Efekt Millera został nazwany po Johnie Miltonie Millerze, który opublikował swoją pracę w 1920. Dotyczyła ona zjawiska występującego w układach wzmacniaczy wykorzystujących lampę elektronową, jednak ta sama teoria znajduje zastosowanie we współczesnych układach tranzystorowych.
Wyprowadzenie Weźmy pod uwagę idealny wzmacniacz napięcia z wzmocnieniem o impedancji wpiętej pomiędzy wejście a wyjście (rys. 1). Napięcie wyjściowe wynosi więc a prąd wejściowy
Jest to przepływający przez impedancję prąd. Równanie pokazuje, że ze względu na wzmocnienie wzmacniacza prąd o dużej wartości płynie przez impedancję w efekcie czego Z zachowuje się, jakby miało mniejszą wartość niż w rzeczywistości. Impedancja obwodu wynosi:
Jeżeli Z reprezentuje kondensator, to:
w konsekwencji rezystancja wejściowa wynosi:
gdzie:
Więc pojemność skuteczna lub pojemność Millera jest to wartość pojemności kondensatora pomnożona przez czynnik