Ostatecznie 1 stycznia 1899 przemianowano dworzec raz jeszcze, na Groß-Lichterfelde Ost, jednocześnie otwierając drugi peron, przeznaczony wyłącznie dla pociągów dalekobieżnych. W 1901 uruchomiono osobne tory kolei podmiejskiej do dworca Berlin Potsdamer Ringbahnhof.
thumb|Portal północno-zachodni W latach 1913–1916 gruntownie przebudowano dworzec, przenosząc tory na nasyp i powiększając całość do trzech peronów z sześcioma torami. Ponadto zbudowano pięć torów towarowych. Nowy dworzec, zbudowany według planów Karla Corneliusa przy współpracy Lückinga, otrzymał po północno-zachodniej stronie ozdobiony pilastrami budynek wejściowy z mieszczącym zegar szczycikiem nad wejściem. Na jego przedłużeniu znajduje się tunel dla pieszych, doświetlony świetlikami. Także po południowo-wschodniej stronie torów jest on zakończony reprezentacyjnym neoklasycystycznym portalem z kanelurowanymi pilastrami i tympanonem. Perony nakryte były drewnianymi pogrążonymi dachami opartymi na pojedynczych rzędach stalowych słupów z obustronnymi wspornikami – do dziś ta konstrukcja zachowana jest tylko na peronie kolei miejskiej. Na zachód od dworca zbudowano wiadukt nad ciągiem ulic Königsberger Straße i Oberhofer Weg, a także widoczną z daleka, zbudowaną z żelbetu i oblicowaną cegłą klinkierową czterokondygnacyjną wieżę nastawni.