Laminarna warstwa graniczna Sformułowana przez Prandtla koncepcja dotyczyła warstwy granicznej w warunkach przepływu stacjonarnego. Uzyskał on równania opisujące ruch płynu w laminarnej warstwie granicznej (tzw. równania Prandtla) otrzymane jako uproszczenie równania Naviera-Stokesa stanowiącego fundamentalne równanie ruchu płynu lepkiego.
Równania Prandtla Przyjmując oś prostokątnego układu współrzędnych równoległą do sztywnej ścianki ciała stałego, składową -ową prędkości równoległą do ścianki i zgodną z kierunkiem przepływu zasadniczego, natomiast oś układu prostokątnego i -ową składową prędkości prostopadłe do ścianki, równania Prandtla przyjmują postać:
gdzie jest ciśnieniem płynu, jest jego gęstością, a – jego lepkością.
Ponadto, jeśli płyn jest nieściśliwy, wówczas:
Ostatnie z powyższych równań oznacza, że ciśnienie płynu przyjmować można jako stałe w poprzek warstwy granicznej. Ponieważ ciśnienie nie zmienia się w kierunku prostopadłym do warstwy granicznej, jest ono zatem równe ciśnieniu w otoczeniu warstwy granicznej.