W 1860 Max Müller spopularyzował pojęcie henoteizmu (wprowadzone wcześniej marginalnie przez Schellinga). Miało ono oznaczać religijność społeczności plemiennych, jeszcze niesprecyzowaną. W późniejszym okresie Müller ten etap zaczął określać jako katenoteizm, a henoteizm miał oznaczać sytuację, w której w danej społeczności wyznawanych jest wielu bogów, jednak jeden z nich jest bogiem głównym (co odróżniać ma go od politeizmu). Wprowadzona później monolatria oznaczać miała sytuację, gdy w danej społeczności istnieje już bóstwo główne, jednak istnieją inne społeczności wyznające inne bóstwa.
Oba pojęcia są bliskoznaczne, a granice między nimi nieostre. Niektórzy religioznawcy uznają je za synonimy, inni (np. Friedrich Heiler) wprowadzają rozgraniczenia pojęciowe (np. monolatria jest stanem, w którym jedno bóstwo jest stale uznawane za dominujące, gdy henoteizm dopuszcza okresowe zmiany w hierarchii). Niektórzy badacze uważają, że monolatria jest terminem trafniejszym i mniej obciążonym wieloznacznością, proponując w ogóle rezygnację z henoteizmu.