Głowice pocisków mają masę od kilku do kilkudziesięciu kg materiału wybuchowego, ich masa powiązana jest zwykle proporcjonalnie z kalibrem pocisku. Najczęściej stosowane są głowice burzące lub odłamkowe, część pocisków ma głowice kumulacyjne do zwalczania celów opancerzonych, rzadziej stosowane są inne rodzaje głowic.
Wyrzutnie Do wystrzeliwania pocisków niekierowanych stosowane były przez długi czas (w okresie II wojny światowej i w latach 50.) wyrzutnie pod skrzydłami: szynowe (w postaci szyny), zaczepowe (w postaci par zaczepów) lub girlandowe (kilka pocisków jeden pod drugim), z których mogły być odpalane pociski ze stałymi statecznikami. Rzadziej stosowano wyrzutnie rurowe, pojedyncze lub łączone w wiązki. Od lat 50. do chwili obecnej stosowane są najpowszechniej sprzężone wyrzutnie rurowe w postaci podwieszanych zasobników, mieszczących od kilku do kilkudziesięciu prowadnic rurowych. Część samolotów z lat 50. i 60. XX w. miała w konstrukcji kadłuba lub skrzydeł integralne bloki po kilkanaście lub więcej wyrzutni rurowych pocisków niekierowanych, np. wysuwanych spod kadłuba. Pojedyncze wyrzutnie podskrzydłowe lub podkadłubowe stosowane były od tej pory rzadziej, głównie szynowe, dla pocisków większych kalibrów.