Jak sam twierdzi, pisać zaczął w wieku sześciu lat. Posiadał nietypową pasję – kolekcjonowanie kaktusów. Liczba nazbieranych okazów dochodziła do półtora tysiąca. Ambitnie chciał nauczyć się ich nazw łacińskich. Dzięki temu zdołał szybko opanować inne języki: angielski, francuski, niemiecki, japoński, gruziński i polski. Został tłumaczem przysięgłym języka japońskiego. Ogromnie popularny na Zachodzie, wydawany m.in. w Niemczech, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii. Najbardziej znaną (pod różnymi tytułami w różnych krajach) książką jest Kryptonim „Pingwin” oraz jej kolejne części: Przyjaciel zmarłego i Prawo ślimaka. Andrij Kurkow z rodziną mieszka na stałe na Ukrainie, w miejscowości Łazariwka.
Publikacje 1991 – Nie priwiedi mienia w Kengaraks (Не приведи меня в Кенгаракс) 1991 – 11 nieobykowiennostiej iż żizni cziepuchonosikow, ich druziej i znakomych (11 необыкновенностей из жизни чепухоносиков, их друзей и знакомых) (książka dla dzieci); przekł. ukr. 2003 1993 – Bikfordow mir (Бикфордов мир) 1996 – Kryptonim „Pingwin” (Смерть постороннего); przekł. ukr. 2000, przekł. pol. 2004, Agnieszka Lubomira Piotrowska 1997 – Piknik na l’du (Пикник на льду) 1997 – Dobry anioł śmierci (Добрый ангел смерти); przekł. ukr. 2009, przekł. pol. 2010, Henryk Chłystowski 2000 – Igra w otriezannyj paliec (Игра в отрезанный палец);