Karol Broniewski s. Aleksandra (ur. 28 września 1916 we Lwowie, ur. 21 października 1977) – podpułkownik ludowego Wojska Polskiego, uczestnik walk w II wojnie światowej.
Życiorys Absolwent Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi z 1945.
W latach 1932–1934 pracował w firmie „Elektrobłysk” we Lwowie, a następnie do 18 kwietnia 1936 w fabryce żarówek „Polluść”. Podczas pracy był dwukrotnie aresztowany.
W okresie drugiej okupacji radzieckiej polskiego Lwowa powrócił do fabryki, gdzie pracował do chwili powołania do wojska.
Służbę wojskową rozpoczął 23 czerwca 1941 jako szeregowy w batalionie medycznym 8. kompanii zmechanizowanej Armii Czerwonej i pełnił ją do 29 lipca 1941.
Od 22 czerwca 1941 do 3 lipca 1941 brał udział w walkach w rejonie Przemyśla, podczas których został ranny w głowę.
28 listopada 1950 został wyznaczony na komendanta Rejonowej Komendy Uzupełnień w Gdyni.
Awansowany do stopnia podpułkownika rozkazem personalnym nr 922 z 7 grudnia 1950.
Po przemianowaniu na Wojskową Komendę Rejonową pełnił obowiązki komendanta do 28 października 1953.
W latach 1955–1957 pełnił obowiązki komendanta Wojskowej Komendy Wojewódzkiej w Koszalinie, a następnie 1957–1966 był komendantem Wojskowej Komendy Uzupełnień w Szczecinie.